EDİTÖR'DEN RÜZGÂR GÜLÜ
Süreyya Berfe, Seyhan Erözçelik, Âlim Kahraman, Rahim Sağ, Tuncer Erdem, Turgut Yüksel
ŞİİR
Güngör Tekçe - Geçerken Söylenivermiş
Murathan Mungan - Soğanın zarları, Kabul, Dal, Kararma, Maden, Biriktirilenler
küçük İskender - aşka yeni bulaşanlar için cinayet dersleri
Ali Asker Barut - Şairin Bitince Sosyalizm Rüyası
Yücel Kayıran - zehirlenme
Betül Tarıman - İtiraf
Bâki Ayhan T. - Melâl
Seyyidhan Kömürcü - yas
Beşir Sevim - ağlayan harfler masalı
İsmail Aslan - lale perşembesi
Harun Atak - Manastır
SANDIKTAN
Ece Ayhan - Acıların Dindirici Tanrısı
ÖYKÜ
İsmet Tokgöz - Mektup
Yalçın Tosun - Üç Adamlı Zaman
Kerem Işık - Geçip Giden Tüm Gülüşler
Tankut Aykut - Hareketsiz Akşam
Fahrettin Demir - “Doğu Ekspresi”nde Rötar Yok!
DENEME
Emin Özdemir - Yargılama Düşleri
Adnan Binyazar - 76. Sone
Uğur Aktaş - bir, yedi, üç
Sevgi Ünal - Paris, Âniden
KAPAK
Italo Calvino - “Her metnin kendi öyküsü, kendi yöntemi vardır” Söyleşi: Maria Corti
Daniele del Guidice - Gündüzcü Bir Yazar
BABİL KULESİ
Mukadder Özgeç - Ara Zaman Öyküleri
Necip Tosun - Hikâyenin Bittiği Yer
Orhan Kâhyaoğlu - Mehmet Bozgan: İnancın ve İsyanın Şiiri
Gültekin Emre - Kadın Öykülerinde Karadeniz
HİKÂYENİN BİTTİĞİ YER / NECİP TOSUN
"Kurgu, yaratım sürecinde yazarın anlatıma vurduğu damgadır; anlatımı kendine ait kılma girişimidir. Motifleri, olayları, nesneleri değerlendirme ve beğenisini yansıtma aracıdır. Kurgu, yazara, hem estetize etme hem de tüm yapı öğelerinden bir bütünlük oluşturma imkânı sunar. Kurguda önemli olan gerçek ya da gerçek dışılığa değmek değil metnin kendi doğasında tutarlı olması ve metnin kendi gerçekliğine uygun düzenlenmesidir. Bir başka deyişle kurgu; seçme, sıralama, önemli ve önemsizi belirleme, öne çıkarma, geri planda tutma ama bütün bunlardan sonra “bütünleme” işlemidir. Kuşkusuz yazarın kurduğu dünyadır ve dış dünyanın gerçeklerine karşı değil, kendi iç gerçekliğine karşı sorumludur. Yine de tüm bu anlatılanlara karşın kurgu, sadece resimlerin, görüntülerin, olayların sıralanışı değildir, aynı zamanda bu sıralanıştan sonra ortaya çıkan “yeni resim”, “yeni durum”dur da; bütündür ve yeni bir evrenin inşasıdır. “Öykü bilinmeyen bir evin bir an aralanıp kapanan kapısıdır,” denir. Okur olarak biz aralanan o kapıdan, birden havalanan perdeden içeri bakarız; oradaki dünyalara, oradaki rüyalara, oradaki kırılmalara… Bazen de aralanan kapıdan hiçbir şey göremeyiz. Gözümüze bir perde çekilir, kapılar birden kapanır, içeridekiler uçar. Ya da aralanan kapıdan odaya baktığımızda, kahramanlar öylesine bir mumya gibi dururlar karşımızda; cansız, soluksuz. Hiçbir şekilde düşlerini, dünyalarını bize açmazlar. Karşılıklı, anlamsız gözlerle bakışır dururuz, okur ve kahramanlar olarak. Bazen de yazar, cimri davranır, kapıyı hemen kapatır, içeriye girmemize izin vermez. Biz hayretlerimizle, meraklarımızla dışarıda kalakalırız. Peki, içeride göreceğimiz nedir? Yazar neyi göstermelidir? Kuşkusuz o, yazarın seçimidir. Ama aslolan okurun bu dünyanın varlığına inanmasıdır. Başarılı öyküler, dünyasını hemen kuran, okuru içine alıp, kendi serüvenini yaşattıran öykülerdir. Tabii ki bu da, anlatının kendi iç gerçekliği ile mümkündür. Değilse anlatının iç çelişkileri bizi öyküden koparır. Bir başka deyişle yazar, aralanan kapıdan neyi, nasıl göstereceğini bilmelidir. İçeride ille de patırtı gürültü, dövüş, itiş kakış, ölüm olması gerekmez. İçerisi karanlık, her şey bitmiş gibi, devinimsiz de olabilir. O vakit içerideki eşyalardan, izlerden, kokulardan orada nelerin olup bittiğini anlayabiliriz. Ama bu durumda yazar, feneri nerelere tutacağını bilmelidir. Bu feneri tuttuğu yerlerle, biz bir dünyayı, bir düşü anlayabiliriz. Birbirini tamamlayan, bizi bir bütüne doğru götüren bu küçük parıltılar (ayrıntılar), sonunda odayı büsbütün aydınlatırlar, en azından bizim öyle görmemizi sağlarlar. Muhayyile ve sezgilerimizle fotoğraf tamamlanır. Fener, yanlış yerlere tutulursa, o atmosferden hemen koparız. Ortaya yeni bir resim çıkaramadığımız için de, anlatılan şeye yabancılaşırız." (Devamı Kitap-lık'ta)
|
